فرآیندهای رایج ماشینکاری آلیاژهای تیتانیوم چیست؟
رسانایی حرارتی آلیاژ تیتانیوم کم است، تقریباً 1/3 هدایت حرارتی آهن. گرمای تولید شده در حین ماشینکاری به سختی از طریق قطعه کار آزاد می شود. در عین حال، به دلیل گرمای ویژه کمی که دارد، دمای محلی در حین ماشینکاری به سرعت افزایش می یابد. بنابراین، به راحتی می توان باعث شد که دمای ابزار بسیار بالا باشد، نوک ابزار به شدت ساییده شود و عمر مفید آن کاهش یابد.
دمای نوک ابزار برای برش آلیاژ تیتانیوم 2-3 برابر بیشتر از دمای برش فولاد است. هدایت حرارتی، مدول الاستیک، فعالیت شیمیایی، نوع آلیاژ و ریزساختار عوامل اصلی موثر بر عملکرد ماشینکاری آلیاژهای تیتانیوم هستند. مدول الاستیسیته کم آلیاژ تیتانیوم باعث می شود که سطح ماشینکاری شده به راحتی به فنر برگشت داده شود، به ویژه هرچه پشت فنر پردازشی قطعات جدار نازک جدی تر باشد، ایجاد اصطکاک قوی بین وجه پهلو و سطح ماشینکاری شده آسان است و در نتیجه فرسوده می شود. ابزار و براده برداری
آلیاژهای تیتانیوم دارای فعالیت شیمیایی قوی هستند و به راحتی می توانند با اکسیژن، هیدروژن و نیتروژن در دماهای بالا برهم کنش داشته باشند و سختی آنها را افزایش داده و انعطاف پذیری را کاهش دهند. پردازش مکانیکی لایه غنی از اکسیژن تشکیل شده در حین گرم کردن و آهنگری دشوار است. ترکیب آلیاژ آن متفاوت است و عملکرد پردازش آن نیز متفاوت است. در حالت آنیل شده، عملکرد پردازش مکانیکی آلیاژ تیتانیوم نوع a بهتر است. آلیاژ تیتانیوم نوع β دوم است. آلیاژ تیتانیوم دارای استحکام بالا و سختی پذیری خوب است، اما مکانیکی عملکرد پردازش بسیار ضعیف است.





