تیتانیوم و آلیاژهای آن مقاومت در برابر خوردگی عمومی عالی دارند ، اما ممکن است در شرایط خاص در معرض خاصی از انواع خاص خوردگی موضعی باشند. اشکال اصلی عبارتند از:
1. خوردگی
در شکافهای باریک (به عنوان مثال ، در زیر واشرها ، پیچ ها یا رسوبات) رخ می دهد که انتشار اکسیژن محدود است.
به احتمال زیاد در محیط های کلرید درجه حرارت بالا- (به عنوان مثال ، آب دریا ، پردازش شیمیایی).
پیشگیری: برای جلوگیری از مناطق راکد ، طراحی را بهینه کنید ، از آلیاژهای درجه {{0} بالاتر استفاده کنید (به عنوان مثال ، TI-0.2pd ، TI-6AL-4V ELI).
2. خوردگی
نادر در تیتانیوم خالص اما در محیط اسیدی/کلرید بسیار اکسید کننده (به عنوان مثال ، کلریدهای غلیظ داغ ، برمیدها) ممکن است.
عناصر آلیاژ (به عنوان مثال ، MO ، NI) می توانند مقاومت را بهبود بخشند.
3. خوردگی گالوانیک
هنگامی که تیتانیوم با فلزات شریف کمتر (به عنوان مثال ، فولاد ، آلومینیوم) در الکترولیت های رسانا تماس می گیرد و خوردگی فلزی شریک را تسریع می کند.
کاهش: فلزات متفاوت را عایق بندی کنید یا از مواد سازگار استفاده کنید.
4. ترک خوردگی استرس (SCC)
نیاز به استرس کششی و محیط های تهاجمی (به عنوان مثال ، نمک های داغ ، متانول/هالیدها) دارد.
آلیاژهای تیتانیوم به طور کلی در شرایط خاص مقاوم هستند اما مستعد هستند (به عنوان مثال ، TI-8AL-1MO-1V در NaCl).
5. تهویه هیدروژن
جذب هیدروژن (به عنوان مثال ، از حفاظت از کاتدیک ، ترشی یا سرویس دما {2 {{2)) می تواند باعث خرابی شکننده شود.
با محدود کردن قرار گرفتن در معرض هیدروژن و استفاده از آلیاژهای بینابینی کم- (به عنوان مثال ، نمرات ELI) کنترل می شود.
نتیجه گیری:در حالی که تیتانیوم در برابر بیشتر محیط های خورنده مقاومت می کند ، انتخاب مناسب مواد (به عنوان مثال ، درجه آلیاژ ، درمان سطح) و طراحی (به عنوان مثال ، اجتناب از شکاف) برای جلوگیری از خوردگی موضعی در کاربردهای خواستار بسیار مهم است.





